Ego ve Yalnızlık

Ego ve Yalnızlık

ne yaman mücadele.. sadece ben mi böyle düşünüyorum ki? modern insanın en büyük problemi bu değil mi abi hepimiz yalnızlıktan kıvranmıyor muyuz, arkadaşlarımızın arasında, kalabalıkta bile yalnız hissetmiyor muyuz. ayrıca yalnızlığı daha iyi hissetmek için yatarken dizlerinizi karnınıza çekin. dozajı arttırmış olursunuz. 

hepimiz birbirimizden o kadar soyutlamışız ki kendimizi hiç kimsenin ne söylediğini ne de söylemek istediğini veya ne hissettiğini anlamıyoruz. varsa yoksa bizim dünyamız bizim varlığımız ve egomuz. bu iletişim çağındaki iletişimsizlik bambaşka. empati kurmak git gide zorlaşıyor, varsa yoksa BEN gerisi teferruat. engin gençtan'ın bir kitabında altını çizdiğim bir yer vardı. "ortak değerlerin yerini, herkesin kendi normlarını ve değerlerini kendi bildiğince yaratma çabalarının alması, birbirimizi anlamamızı ve birbirimize ulaşabilmemizi git gide zorlaştırıyor. insanlar, birbirlerine kendi senaryoları doğrultusunda roller verip, karşılarındakilerden bu rolleri gerçekleştirmelerini bekler oldular. sonuç; düş kırıklıkları, kızgınlıklar ve kendimizden kaynaklandığını bir türlü kavrayamadığımız yalnızlık." yemin ederim tokat gibi yazmış adam. herkesin bir ben dünyası var ve öyle ağır ki. 

maskelerimiz yok mu bir de? hissettiklerimizi saklamak zorunda değil miyiz? mesela birinden hoşlanmadığımızda veya tipini sevmediğimizde "ay nermin çok cenabet bir yüzün var, bence sen iğrenç pislik bir insansın" diyebilsek. bence harikulade olurdu. ya da çok iğrenç olurdu. güzel olurdu lan. 

insanın hissettiklerini söyleyememesi kabus gibi bir şey. onun için yazı yazıyorum. gerçi yazdıklarımı yayınlayamıyorum ama yine de en azından söylemiş gibi hissediyorum. cemal'im süreya'm demiş ya " elimde olsa bir yasa çıkartırdım; sevgiler ertelenmeden, geciktirilmeden söylenecektir." evet abi ya. insan babasına annesine bile seni seviyorum derken korkuyor. ne güzel duygularımızı ne de kötü hislerimizi paylaşamıyoruz. iletişimsizlik ve ego sürüklemiyor mu bizi bu yalnızlığa?

egoyla yalnızlığın verdiği savaş ömürlüktür.

ego, ben mutluyum yalnızlığımla benim kimseye, hiç bir şeye ihtiyacım yok derken yalnızlık yalnız kalır.

yalnızlık, ben kalabalıklara karışmak istiyorum, gülen, temiz, iyi yüzler istiyorum derken ego bir katil olur, onları öldürür. onun kendisinden üstün, iyi, akıllı, zengin, güçlü vs. olanlarla işi yoktur, tahammül edemez. kendisinden zayıf olanı da kendine layık görmez ve yine yalnızlığa sarılır.

ve ego kazanır yalnızlık kaybeder.

vurulan yine insandır.